γράμμα του ανυπόμονου ποιητή Χράιμερ Φαρία Πρήχτε στο δάσκαλο Φράινερ Τασία Σφίχτερμαν

Αγαπητέ δάσκαλε Φράινερ Τασία Σφίχτερμαν,

Μην έχοντας νέα σας προσπαθώ ακόμα και πάντα να γράψω, να βγάλω στη λευκή σελίδα τα αποκαΐδια της σκέψης μου μπας και κινητοποιήσω το πελεκούδι που προσπαθεί κι αυτό να καεί - την πίνει από το πρωί, ω αυτές οι μέρες περνάνε δύσκολα για το κακόμοιρο πέλεκουντ.

Δεν έχω καταλάβει ακόμα ωστόσο τι με ενδιαφέρει περισσότερο, ο πολιτισμός, ο άνθρωπος ή η ψυχή, κι έτσι δυσκολεύομαι να αναπλάσω γραφιστικά τη ροή που ζω, αφού αδυνατώ να οσμιστώ ποιος με χρειάζεται περισσότερο: ο κοινωνικός αναμορφωτής, ο ψυχολόγος ή ο πνευματικός; δύσκολα τα πράγματα σεβαστέ μου Τασία Σφίχτερμαν, ειδικά για μένα που γεννήθηκα δειλός, πάνω σε σταυροδρόμι μέρα σάββατο φορώντας στα πυκνά μαλλιά μου το κοκκαλάκι της νυχτερίδας.

Αν κατέληξα σε μία αλήθεια, τσιτάτο ή συμβουλή μετά από όλες αυτές τις αλλαξοκωλιές των νοημάτων που παρτουζιάζονται - χωρίς την εγκρισή μου βέβαια - στην ποταπή μου γκλάβα, αυτή δε θα μπορούσε παρά να είναι αφηρημένη, γενική, ανεφάρμοστη, όπως κάθε σοβαρή συμβουλή, αν πιστέψω έστω και τώρα τα διδάγματα του παλιού μου δασκάλου από την Κενισβέργη Ιμμάνουελ Χράντ.

Δε σας κρύβω την επαναστατική πρόθεση τούτων των λέξεων αγαπητέ δάσκαλε, γιατί παρά τη θολούρα ένα πράγμα το βλέπω καθαρά: δέον όπως καταστραφεί η Καρχηδών. Ο συνήγορος του Αστερίξ το είπε καθαρά, ο συνήγορος του διαβόλου θα ενέκρινε, και ποιος είμαι εγώ για να ορθώσω ανάστημα, μήπως είμαι κάποιος;

Γνωρίζω καλά την αποστροφή σας για την αυτοταπείνωση που αποτελεί πλέον μέρος όχι μόνο του λόγου αλλά και του χαρακτήρα μου, αλλά επιστρέψτε μου αγαπημένε δάσκαλε να γίνω τσαλακωμένο χαρτί με λίστα για ψώνια στην άκρη του δρόμου, πατημένο αποτσίγαρο στο μπυρώδες πάτωμα κάποιας παμπ - μόνο έτσι νομίζω θα βρω τη δύναμη να αντέξω την ευφράδεια του μεσσία που έρχεται, μόνο έτσι μου φαίνεται πως θα βρω τη θέση μου κάτω από το σάρωτρο του χρόνου.

Γιαυτό κατέληξα σε μία μοναδική αλήθεια, αρκετά διφορούμενη για να στηρίξει τη διαστροφή της αγνότητας που παιδεύει κι εσάς κι εμένα από τότε που καταλάβαμε και οι δύο ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

Σκέφτηκα, τέρμα τα ψέμματα.

Γνωρίζω καλά τη στοργή που τρέφετε για τα παραμύθια και τη μυθοπλασία, γνωρίζω ακόμα πως κι εσείς ο ίδιος συχνά χτίζετε την πλοκή της ζωής σας διαχειριζόμενος το βασικό σας μυστικό. Γιαυτό παρακαλώ μη δείτε την απόπειρά μου αυτή να μιλήσω σαν επίθεση προσωπική - είναι εντελώς απρόσωπη. 

Δυστυχώς η εμμονή μου να εφαρμόζω αυτά που σκέφτομαι με έχει κάνει δυσάρεστο στους λιγοστούς ανθρώπους που ακόμα με ανέχονταν, αλλά σκέφτομαι να του δώσω ακόμα ένα μήνα να δω τι θα βγει. 

Δεν είμαι παρά μια μασημένη τσίχλα που κόλλησε στις ρόδες κάποιου φορτηγού πλοίου, αλλά νομίζω ότι με αυτό το πρόταγμα που μου έσκασε μπορώ να ανατρέψω τη βασική οιδιπόδεια μηχανική μιας ερμηνευτικής που δεν πιστεύει στην ψυχή, γιατί σε αντίθεση με το Δόκτωρα Ζίγκμουντ Βρόυντ ο ταπεινός δούλος του πνεύματος που κρύβεται στις σεξουαλικές φαντασιώσεις μου αφήνεται, στις στιγμές αυτοκατάφασης, να οραματιστεί μια αναρχική ουτοπία γαμιστερή και βιώσιμη.

Είναι αυτονόητο ότι τα ψέμματα προς τον ίδιο μας τον εαυτό δεν μπορούν να καταργηθούν χωρίς βοήθεια. Γιαυτό σεβαστέ δάσκαλε στρέφω τα βέλη της ειλικρίνειάς μου στους άλλους, στοχεύω στη ρωγμή που αφήνει το σακάκι του ρόλου, και ξεφτιλίζω πρωτίστως τον υπάλληλο, δευτερευόντως δε τον προϊστάμενο. Έπειτα αναμένω με ανυπομονησία το βέλος που εκτοξεύεται από την αντίθετη φορά, καθώς η αυτοταπείνωση αποδεικνύεται το πιο ισχυρό αντίδοτο στον πόνο - και μαθαίνω συνέχεια καινούρια πράγματα.

Συγχωρείστε τη μεγαλομανία μου, και την συνεχόμενη παράβαση που προσφέρω με τούτες τις λέξεις στην διαυγή σας σκέψη - συνεχίζω να γράφω. 

Εύχομαι πάνω απ’όλα να είστε καλά, και σας στέλνω ένα φλάιερ με ατάτσμεντ, σε τζιπεγκ, αν μπορείτε να το τυπώσετε λέηζερ και να το καρφιτσώσετε στο φελλοπίνακά σας με φάρσες και τρικ, μήπως και ξεκινήσει επιτέλους η ανατροπή του νοήματος από τις πολυμορφικές διαδικτυακές πλατφόρμες που μας ψεκάζουν καθημερινά.

Αληθινά δικός σας,

Χράιμερ Φαρία Ρίχτε

φλάιερ
Υπερόπτικ 2012

τεχνη

Επειδή γουστάρω να καίγομαι με έχουν παρεξηγήσει. Έχουν δίκιο, κι εγώ με παρεξηγώ συνέχεια. Τις προάλλες ας πούμε μου έστησα ένα φιάσκο, με ανάγκασα να είμαι έξω να τρέχω όλη μέρα. Επειδή δεσμεύτηκα, καταλαβαίνεις. Το κάνω και για μένα, το κάνω και για τους άλλους, ευτυχώς όχι συνέχεια. Δεν ξέρω αν έχει νόημα, αλλά ονομάζω την αυτοκαταστροφική μου δράση “τέχνη”. Δηλαδή όταν ξυπνάω και αποφασίζω ότι δε θα κουνηθώ. Αυτό είναι τέχνη. Γιατί δεν είναι εύκολο να απεμπλακείς. Συνήθως έχεις δουλειές, πρέπει να κάνεις τικ σε πράγματα. 

Στενοχωριέμαι κιόλας, φταίει κι αυτό. Το σχήμα του προσώπου μου μου φαίνεται πολύ τυχαίο για να το πηγαίνω όπου νάναι. Τόσο χάος. Ωραίοι και ωραίες εκεί έξω. Δυο πόδια δε μου φτάνουν για να περπατάω αυτό το δρόμο. 

Βρωμάω απ’την κορφή ως τα νύχια. Μετά μπαίνω στο νερό, κάνω αναβάπτιση. Δυστυχώς η αναβάθμιση δε γίνεται έτσι, είναι πιο δύσκολη. Μετά από περιόδους πόνου μου σκάει μια μέρα, δύο, που λέω κατάλαβα. Αλλά τελικά πάλι δεν είχα καταλάβει, ή που δεν ήταν τόσο σημαντικό όσο νόμιζα. 

Στεναχωριέμαι για τα μεγάλα πράγματα, την αδράνεια, τα κακά βλέμματα, την ηλιθιότητα, τους αναπτήρες που τελειώνουν. Πόσοι αναπτήρες, πόσος καπνός τον έχουμε καταβροχθίσει τόσα χρόνια και βγάζουμε φλέμματα. Καθε φλέμμα μια ιδέα, ξέρεις, αυτά είναι εργατοώρες καψίματος, πληρώνονται με ελπίδα. 

Δε φοβάμαι και πολύ, μόνο τις στατιστικές λίγο φοβάμαι. Κάθε μέρα μεταμορφώνομαι κι άλλο, χωρίς κανένα αποτέλεσμα, λες και οι άλλοι είναι οι μόνοι πραγματικοί. 

Φτιάξε λίγο την καρέκλα, θα πέσεις, θες άλλο έναν καφέ; 

Οι ανάπηρες εκστατικές στιγμές της ολίσθησής μας κυλάνε αργά με βεβαιότητα. Μόνο που πέφτω συνέχεια. 

μη μου μιλας σαν να μην ειμαι εγω
υπερόπτικ 2012

φομφ σκατίλος

Ο φομφ ο σκατόλης δεν είχε κέφι σήμερα. Είχε βαρεθεί τη ζωή του, που δεν έκανε τίποτα, όλο να αναρωτιέται πότε θα τον προλάβει η ιστορία κι όλο να της ξεγλυστράει για να λυώσει την αρίδα του στους καναπέδες από γκοφρέτα που έχουνε σπίτι με τον μπάτρικ, κάνοντας ένα ζεστό ποδόλουτρο καραμέλα με μπιφτέκια ψιλοκομμένα για το σκράμπ.

Τι τρέχει ρε μπομπ πάλι σκατίλα;

Ναι ρε μπάτρικ. Νιώθω ανίκανος ρε πούστη. Τι σκατά γίνονται όλοι ρινόκεροι και εγώ παραμένω σφουγγάρι;

Ώπα ώπα μέχασες. Τι γίνονται ρινόκεροι ρε μαλάκα; 

Ιονέσκο ρε στόκε. Μιλάω για μια τραγική εσώτερη μεταμόρφωση, που βγαίνει αισθητικά και πραγματικά, δε βλέπεις τι γίνεται στην κοινωνία ρε;

Ναι πάει σκατά το πράγμα. Λες να πάμε στην Ταιτή ξέρωγω; να το γυρίσουμε τελείως;

Τι φάση;

Ε αυτό, μπογαλάκια κι έφυγες. 

Και ποιος θα μείνει ρε μαλάκα;

Όποιος δε φύγει ρε μαλάκα. Ο καθένας κάποιο λόγο έχει να κάνει ότι κάνει, χέσε με με το ποιος θα μείνει.

Δίκιο. Λες ρε μπάτρικ;

Εεεεε για σκέψου το.

Και ο χρομφ ο σκατίλος βυθίστηκε σε βαθειά περισυλλογή, για τρία τουλάχιστον λεπτά. Στη διάρκεια των λεπτών αυτών ο μπάτρικ πήγε στο φούρνο να φέρει καμιά τυρόπιτα και μίλκο και ήρθε αμέσως γιατί είναι πραγματικά δίπλα. Όταν είδε τις τυρόπιτες ο χρομφ ξέχασε τι σκεφτόταν και βούτηξε σε ωκεανούς ζεστής σφολιάτας και λυωμένης λαχταριστής φέτας πασαλείβοντας τη σφουγγαρένια μάπα του δίχως αύριο. 

Μετά ήπιανε ένα καφεδάκι και φάγανε κάτι ψυχεδελικά σαλιγκάρια που είχε φυλάξει ο μπάτρικ από το ταξίδι του στο Γκλούστερνταμ του Βυθού του Μπικίνι, και τριπάρανε μέχρι τις 4 το πρωί.

Ο χρουμφ είχε φάει φλασιά ότι του μιλάνε οι τοίχοι και ο μπάτρικ έβγαζε σκουπιδάκια από τον αφαλό του ανακαλύπτοντας το νόημα της ζωής. 

Το οποίο και σας μεταφέρουμε ευθύς αμέσως.

Το νόημα της ζωής είναι η φιλία.

Τι, ναι;

Ντάξει μην το αποκλείεις. 

η φιλία αυτός ο μπαγαμπόντης
υπερόπτικ 2012

νοσταλγία νάιντις

για όσους θυμούνται τους Σάβατατζ, το μέταλ συγκρότημα που αγάπησε η ελληνίδα νάιντις ροκ γκόμενα και όχι μόνο.

in the hall of the mountain king
yeah
hyperoptic, 2012

κοίτα μωρέ έκανα και το εξώφυλλο εκεί που έλυωνα χθες, έλαα μωρεεεε ήτανε καλοί οι σάβατατζ ρεεεεε

κατά τα άλλα ο νεαρός στοχαστής σφίχτερμαν σας χαιρετάει με την υπόσχεση να επανέλθει όταν κατανοήσει το πρόβλημα του χρόνου ως χαιντεγκεριανή απάντηση στον ηράκλειτο. 

και η συμβουλή της ημέρας:

δεν είναι κακό να αράζεις πού και πού.

Απάντηση του νεαρού στοχαστή Σφίχτε στον σεβαστό δάσκαλο Χράινερ Φαρία Μπήχτε

Αγαπημένε και σεβαστέ Χράινερ Φαρία Ρίχτε,

Κάθε σας λέξη είναι ένας κόμπος στο μαστίγιο της φιλόδοξης αυτοταπείνωσής μου, και κάθε σας τελεία με αναγκάζει σε μυρηκασμό των μεστών σας νοημάτων μέχρι να πω αμήν στη μούσα που απατηλά κυνηγάω προσπαθώντας να γίνω κατσαρίδα, προσπαθώντας να σκοτώσω αυτό το μαλακισμένο το εγώ που δε μαφήνει να γίνω μεγάλος. 

Παρόλα αυτά παρενέβην τη συμβουλή σας. Έγραψα.

Όχι για μένα, κι όμως πάντα για μένα δυστυχώς, υπέπεσα στο ολίσθημα της έκφρασης θέλοντας και μη. 

Ήθελα να μιλήσω χωρίς το φόβο του λόγου. Να μην προδώσω τίποτα. Να είναι οι στίξεις ισοδύναμες με το λυγμό μου. 

Χωρίς την απόσταση από μένα μένα μένα

Χωρίς την αδιάφορη αηδία για την ύπαρξη

Χωρίς θλίψη. Μη κοινωνικά, για κανέναν αναγνώστη. Χωρίς μυαλό σε ενδιάμεσες σχέσεις λογοκριμένες όμορφα.

Ήθελα να κάνω μια ρετροσπεκτίβα του είδους, να μοιράσω πετάξω από το εμπάηρ στέητ empire state BILDUNG ένα ποζιτρονικό φυλλάδιο να πάει σε όλους που να λέει

“σήμερα μια συγκέντρωση στην ακρογυαλιά, θα ακουστεί η αγαπημένη επιτυχία το φιλαράκι. Χόμο σάπιενς και ότι άλλο έχει ξεμείνει ευπρόσδεκτοι, για να συζητήσουμε τα προβλήματα του ανθρώπινου είδους. Μετά τη συζήτηση θα ακολουθήσει μπουφές, πείτε τον και τσιμπούσι. Θα φάμε τον κρόνο.”

Αλλά  

Αλλά αγαπητέ δάσκαλε

Απέτυχα διπλά.

Γιατί στα στενά της αυτοσυνείδησης με κατέλαβε ο τρόμος. 

Είναι η στιγμή που σιχαίνεσαι το φως, η στιγμή που εμμένεις στη βρυκολακιασμένη κατσαρίδα, η στιγμή που παρόλο που το ξέρεις ότι πέφτεις, είναι γλυκιά αυτή η πτώση, στις καταβόθρες του είναι σου, και βρίσκεις εκεί τον άλλο και τον σιχαίνεσαι, και αμολάς πυροκλάνια ξερατά κεριά απ’ταυτιά σκατά φατά 

Σύνταγμα.
Υπερόπτικ 2012

Δικός σας, 

Φρήντριχ Σφίχτε 

and how do we feel today?

έτσι ακριβώς.
Υπερόπτικ 2012

ερωτικός σουρεαλισμός

και αναρχικός παροξυσμός,

ανακούρκουδος φετιχισμός

ανεύθυνος κατακλυσμός

οι σκύλοι ξαναγίνονται λύκοι 

και η κωλοτρυπίδα

εκτροχιάστηκε
Υπερόπτικ, 2012