Όταν ο κοινωνικός ιστός αποσαθρώνεται, όταν τα αποστήματα νοήματος σκάνε στα μούτρα των αστικών γουρουνιών, όταν τα μαύρα άντερα του συστήματος ξεχύνονται από τα κωλοτρυπίδια της βίας, οι Υπερόπτικ Σαρκάστικ δεν έχουν άλλη επιλογή από το να κάνουν ΤΕΧΝΗ.
Ναι κύριέ μου ΤΕΧΝΗ.
Γιατί οι Υπερόπτικ δε μασάνε με τους παιάνες της απελπισίας, έχουν καταλάβει πολύ καλά τη χρεωκοπία του επιχειρήματος, τις μπούφλες που τρώει ο λόγος από τη σιδηρογροθιά της αντινομίας, έχουν αντικρύσει τον ΤΟΙΧΟ όπου η έντιμη αξιοπρεπής praxis ματώνει το κεφάλι της.
Οι Υπερόπτικ Σαρκάστικ δε μιλάνε πολιτικά. Οι Υπερόπτικ τρώνε ατσάλι και χέζουνε σφαίρες, πίνουν τον οχετό της μετριότητας και κατουράνε οξύ στα μούτρα του συμβιβασμού.
Ναι αυτοί είναι οι Υπερόπτικ Σαρκάστικ.
Και τώρα η ΤΕΧΝΗ:
 |
| "A minor by-product", Hyperoptic 2011 |
Το βρακί συμβολίζει την εύθραυστή μας σεξουαλικότητα - χαρωπή και κιτς, μας θυμίζει ότι η ζωή όπως και η κάβλα βρίσκουν χρωματιστούς τρόπους να ελίσσονται ακόμα κι όταν η επιθυμία φαντάζει μπλοκαρισμένη από παντού.
Το μπονγκ συμβολίζει τους τεχνητούς παραδείσους που πρέπει όλοι να βουτήξουμε με τη μία μέσα για να ξεχάσουμε τα πατερημά μας με τον πιο εύκολο τρόπο.
Η βεντάλια είναι μια ειρωνική αναφορά στους αστούς και παράλληλα μια επίκληση στο θεό της ζέστης να επισκεφτεί τους Υπερόπτικ στην ξενητειά.
Το βιβλίο του Αντόρνο που κρέμεται είναι εκεί καθαρά για τον εντυπωσιασμό.
Το χαρτί με την επίκληση στο Σατανά (γραμμένο συμβολικά με το κόκκινο του αίματος) φέρνει στο νου τη λίστα για ψώνια του Μίστερ Άλιστερ Κρόουλι, και μας θυμίζει ότι ακόμα και οι σατανιστές χέζουνε, τρώνε, πάνε σούπερμάρκετ και κατεβάζουν τα σκουπίδια ακόμα κι αν αυτά περιέχουν αποκεφαλισμένα κοκκόρια και γάτες (το μπανάλ με το γκροτέσκο συνορεύουν τόσο πολύ- μήπως το μπανάλ είναι το γκροτέσκο; μήπως το γκροτέσκο έγινε μπανάλ; μμμμμ). Επίσης θα μας βάλει όλους να αναρωτηθούμε μήπως ο σατανάς είναι μια πιο ανάλαφρη, πικάντικη, σκαμπρόζικη αν θέλουμε επιλογή, σε σχέση με το μπεργκμανικό σιωπηλό γενειοφόρο τύπο up there που δε σηκώνει το κουλάδι του να φέρει μια αρμονία σε χρόνο ντε τε. Οπότε μήπως;
Η απλώστρα ως πλατφόρμα-διαδραστικό medium πέρα από τον προφανή συμβολισμό της κάθαρσης λειτουργεί και ως μεταφορά «σταυρού» όπου το «απλώνομαι» συνορεύει με το «σταυρώνομαι» και στην ουσία δηλώνει τη διαλεκτική απόρριψη και παράλληλα εξύψωση όλων των τυχαίων αντικειμένων που βρίσκονται σε σχέση κρεμάσματος - θυμίζοντάς μας καθόλου τυχαία τις ρήσεις «τα άπλυτα στη φόρα», «τα λερωμένα τ’άπλυτα» και «αυτό το ρούχο είναι σκυλί πλύνε βάλε».
Ο τίτλος του έργου δεν αντικατοπτρίζει ούτε την ουσία του έργου ούτε τις προθέσεις του δημιουργού. Είναι μια τυχαία φράση που το παίζει χάσιμο.
Οι Υπερόπτικ με αυτό το εγχείρημα καλούν το μικρό δημιουργό που κρύβεται μέσα σε όλους μας να βγει έξω να ξεσκάσει λιγάκι κι αυτός που δεν έχει πάει ένα θέατρο, ένα σινεμά έναν περίπατο τόσα χρόνια κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους.
TELOS, δύο είναι τα πράγματα που πρέπει να συγκρατήσουμε από αυτό το ποστ:
Η ΤΕΧΝΗ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ
SATAN SATAN SATAN SATAN
