Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Υπερόπτικ: βαρετός και βαρεμένος


Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο της ρουτίνας αυτές τις μέρες ο Υπερόπτικ, αντιλήφθηκε αποκαλυπτικά σε μια στιγμή αλλούτερης έμπνευσης μια μεγάλη αλήθεια: ότι είναι βαρετός. Βέβαια της αποκάλυψης προηγήθηκε ολόκληρη περίοδος κατά την οποία ένιωθε απίστευτα βαριεστημένος, αλλά αυτό ήταν εύκολο να το αποδίδει τόσον καιρό σε εξωγενείς παράγοντες, μέχρι που έφτασε στην πραγματική αιτία του προβλήματος:
ξέρετε ποιος είναι βαριεστημένος; αυτός που είναι βαρετός. Ξέρετε ποιος είναι βαρετός; αυτός που βαριέται και τον ίδιο του τον εαυτό. Ο βαριεστημένος.
Και είναι αλήθεια.
Ο Υπερόπτικ που είναι ψυχαναλυτικά ψυχανεμισμένος με το που αντιλήφθηκε στο βάθος του το πρόβλημα, στράφηκε αμέσως στα όνειρά του. Τα οποία είναι κι αυτά βαρετά και μαλακισμένα, μαστίζονται από οικογενειακές μαζώξεις και μίζερα οιδιπόδεια, ηλίθιες αγχωτικές πλοκές και στα οποία ο Υπερόπτικ καλείται ακόμα και στον ύπνο του να λύνει σχολαστικά προβλήματα άλλων, για να καταλήγει σε αγωνιώδη προσπάθεια να σηκωθεί κάθε μέρα μετά από τρίωρο σνουζ του αγαπημένου διαστημικού του ξυπνητηριού.
Μα τι σκατά, αναρωτιέται ο Υπερόπτικ. Εγώ, που ήμουνα το κέντρο του γλεντιού, που έπιανα την πέτρα και την έκανα πιετά, που με δυο δρασκελιές διάβαινα διαπλανητικές διόδους, γιατί τέτοια κατάρα, γιατί να είμαι βαρετός και βαρεμένος, γιατί, γιατί;
Α, αγαπητέ αναγνώστη, κι εσύ Σαρκάστικ.
Όταν τα φώτα της ράμπας σβήνουν, όταν δεν έχουν μείνει παρά οι μάσκες και τα κονφετιά στο πάτωμα να θυμίζουν τη χθεσινή γιορτή, τότε ο θεατρίνος μένει μόνος του με την πάρτη του, κι άμα ξεθυμάνει με το καλό η κάβλα του ναρκισσιστικού του μεθυσιού, θα ακούσει μια φωνή μέσα του: «ντάξει βαριέμαι λίγο».
Τι βαριέται ο θεατρίνος; μήπως τη μοναξιά; μήπως την εσωστρέφεια; ή ΜΗΠΩΣ ΤΟΝ ΝΕΑΥΤΟ ΤΟΥ;;;;;;
Το τρίτο.
Και ο Υπερόπτικ όπως ο θεατρίνος βαριέται τον νεαυτό του.
Γιατί ο νεαυτός του τόσον καιρό δε μας έχει δείξει καμιά σοβαρή στοχοπροσήλωση σε τίποτα, είναι καλό παιδί δε λέω αλλά λίγο αεριτζής, κάνει κρα να γίνεται αρεστός και έτσι αλλοτριώνεται και χάνει πολύτιμη ενέργεια, και να πεις ότι δεν υπάρχει δουλειά που περιμένει τον Υπερόπτικ για να γίνει, πώς, υπάρχει, αλλά ο Υπερόπτικ τρεχαγυρευόπουλος.
Είναι λογικό λοιπόν αναγνώστη και Σαρκάστικ ο Υπερόπτικ να έχει κωλοβαρεθεί την ίδια του την πάρτη και να υψώνει αυτό το κατηγορώ προς την αφεντιά του, βροντοφωνάζοντας «ρε φίλε είσαι βαρετός γαμώ το κέρατο, κάνε κάτι ρε μαλάκα να ξεκουνηθούμε, πάλεψέ τη, μη μουχλιάζεις, σιχτίρ».
Ο βαρετός εαυτός του Υπερόπτικ όμως βαριέται ακόμα και ίδιες τις φωνές του και την ώρα που αυτοπαροτρύνεται, χαζεύει κιόλας και το βλέμμα του πέφτει τυχαία στη μοκέτα δίπλα στο κρεβάτι.
Δεν είναι ένα θέαμα που σε ανυψώνει αυτό της μοκέτας, όχι, όχι.
Καθότι μετά την ανακάλυψη από το δημιουργικό τημ του Σαρκάστικ της έννοιας «μιζεραμπίλια», τώρα ο Υπερόπτικ μπορεί πλέον να ονοματίσει αυτό που βλέπει.
Ναι το σπίτι του είναι γεμάτο μιζεραμπίλια.
Γιατί στο πολύμπριζο που φωλιάζει δίπλα στο κρεβάτι έχουν συναθροιστεί διάφορες μπρίζες που έχουν να χρησιμοποιηθούν από του αγίου πούτσου, φορτιστές και καλώδια, τσιγαρόχαρτα και τελειωμένοι αναπτήρες μαζί με κάλτσες κέρματα και αρκετά ζευγάρια παντόφλες.
Τι κι αν μακροσκοπικά το Υπεροπτικόσπιτο είναι γαμάτο, τι κι αν η αισθητική τρέχει σαν το σιρόπι του σωστού γαλακτομπούρεκου από τα ταβάνια στους καναπέδες, τα μικροφράκταλ μιζεραμπιλίων γαμάνε τη μικροσκοπική δομή κουράζοντας τον κάτοικο με την πολλαπλή τους διαστρωμάτωση και αναγκάζοντας τον Υπερόπτικ σε καθημερινή κολύμβηση στο ίδιο του το σπίτι μέσα σε σωρούς ύλης και μορφών, που, τα έλεγε και ο Αριστοτέλης παιδιά, η φόρμα σπάει πούτσους.
Τι κρίμα που το μπλογκ μας είναι υπερ-προσωποκεντρικό, αν ήταν λίγο πιο λευκωματώδες και περσονέλ ο Υπερόπτικ θα υπογράμμιζε σε μια φωτογραφία του τα μιζεραμπίλια του χώρου με τα μιζεραμπίλια που φοράει, γιατί ναι, ο Υπερόπτικ όπως και ο Σαρκάστικ μπορεί στο δρόμο να είναι (μερικές φορές) κούκλα η κουμπάρα, στο σπίτι όμως έχουν πάρει και οι δύο τον ιερό όρκο να μεταμφιέζονται σε άστεγο σε χρόνο ντε τε, γιατί μες στο θολό μυαλό τους το άνετο ρούχο είναι η φόρμα που σου ξέμεινε από τα σπυριάρικα χρόνια του γυμνασίου, το πιο ξεχειλωμένο μπλουζάκι που έχεις και σε στρώματα η κομπιασμένη ζακέτα, η φλις ρόμπα, και γιατί όχι και μια κουβέρτα πόντσο τώρα που κάνει κρύο.

Πώς να σηκώσει κεφάλι φίλε Σαρκάστικ ο Υπερόπτικ; πώς να αποτινάξει τα μιζεραμπίλια, να ξαναγίνει ενδιαφέρων τύπος, να καβαλήσει το καλό τσι, να σηκωθεί από το κρεβάτι που λυώνει και με μια ανάσα να τελειώσει το αριστούργημα των δέκα ηπείρων που κρύβεται στο κεφάλι του χωρίς να βαριέται;
Ε;
Πώς;;

όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη βρώμα
Hyperoptic del Mizerabile, 2012




Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Συναισθηματικός βιτγκενστάιν για πρωτάρηδες


Όλες οι εν θερμώ επικλήσεις έχουν αυτό το πρόβλημα.

Τη στιγμή που αφήνουν το υποκείμενο να τραμπαλιστεί στην αμφίρροπη ακμή τους, το εκθέτουν ανεπανόρθωτα στο λάθος.

Το λάθος ακούγοντας τον άνεμο της αβεβαιότητας έρχεται σα μεγάλο ασημένιο χέρι να αρπάξει την πιθανότητα, να την κάνει γεγονός.

Η γέννηση των γεγονότων εκκολάπτεται καλύτερα τη νύχτα, όταν τα λόγια της μέρας ξαναγυρνούν να στοιχειώσουν τις γλωσσολαλιές των υπναγωγικών μας θαλάμων.

Παρόλα αυτά υπάρχει δυνατότητα για άπειρες επιστροφές, για όσες θέλουμε ακυρώσεις.

Όσο πιο κυνικοί είμαστε, οι δυνατότητες απειρίζονται.

Εξού και τόσες παραλλαγές στους ανθρώπους.

Βοηθάει βέβαια που μιλάμε για να παραγνωρίσουμε πιο πολύ από ότι να γνωρίσουμε

Αλλά με ένα καλό οντολογικό μπούκωμα καταλαβαίνουμε ότι πλέουμε μέσα σε μισοφαγωμένα γεγονότα όπως ο μέρμηγκας πλέει στο μπολ με τα Τσίριος.


the golden epiphany
Hyperoptic, 2012

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

ΞΕΝΥΧΤΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ


Ο κόσμος δεν πιστεύει τους γιατρούς που λέγανε ότι πρέπει να πλένουμε τα χέρια μας, πιστεύει αυτούς που πουλάνε λοσιόν για να ξαναφυτρώσουν τα μαλλιά, ο κόσμος πατάει τα κλικ που θα σε μάθουν πως να κρατήσεις έναν άντρα με δυο μαγικά τιπς, γιαυτό ο Υπερόπτικ πίνει σα νεροφίδα, γιατί έχει δυο ακατόρθωτα τιπς για να γίνουμε όλοι ευτυχισμένοι, τρία αδιανόητα τιπς για να εξαφανιστεί η πιτυρίδα, ένα τιπ για να φτιάξεις πυρίτιδα και άλλο ένα τιπ πανεύκολο για να ξεμπλοκάρουν οι σχέσεις μας παιδιά, να ξεμπλοκάρουν οι σχέσεις μας.

Και τώρα ένα ανέκδοτο.


Κάθονται ο Σέρλοκ και ο Φρόυντ σε ένα μπαλκόνι και πίνουνε κονιάκ.

Λέει ο Σέρλοκ: "είναι φανερό ότι πριν έρθεις εδώ ήσουν σε μια οικοδομή και μάλιστα έφυγες τρέχοντας και κλάνοντας μέντες γιατί σε κυνήγησε ένας άγριος σκύλος".

Ο φρόυντ εντυπωσιάζεται αλλά είναι κωλοεγωιστάκος και φυσικά δεν το δείχνει.

"από πού το συνάγεις;" ρωτάει αργά και πολιτισμένα το συνομιλητή του.

"στα παπούτσια σου που κανονικά θα λάμπανε υπάρχει σκόνη από τσιμέντο. Τα μανίκια σου έχουν τριφτεί σε φρεσκοασβεστωμένο τοίχο, και ένα δοκάρι προεξέχει από τον κώλο σου. Μερικές τρίχες σκύλου στολίζουν την πίσω μεριά του παντελονιού σου και έχεις ένα σκατό στην κάλτσα, πράγμα που σημαίνει ότι έκλασες μέντες και έφυγες τρέχοντας".

Ο Φρόυντ σωπαίνει στοχαστικός. "πολύ καλά, πολύ καλά…" μουρμουρίζει επικυρώνοντας την ιδιοφυή ανάλυση του Σέρλοκ. "για ερωτευμένος, είσαι πολύ παρατηρητικός" του αντιτείνει προκλητικά κοιτώντας τον μέσα από τον καπνό της πίπας του με εκείνα τα μάτια που έκαναν τις υστερικές να παραληρούν.

"ερωτευμένος; θα αστειεύεσαι βέβαια!" ανακάθεται στην καρέκλα του σκανδαλισμένος ο Σέρλοκ.

"το ότι πρόσεξες το δοκάρι στον κώλο μου είναι καθαρή ένδειξη της καθήλωσής σου στο πρωκτικό στάδιο. Πράγμα που ενισχύεται από το ότι πρόσεξες το σκατό στην κάλτσα. Λογικό γιατί είσαι κολληματίας. Η υπόθεση της καταδίωξης από το σκύλο είναι ικανή αλλά και όχι και αναγκαία για να εξηγήσει τις τρίχες στο παντελόνι μου. Θα μπορούσα απλά να έπαιζα με το Τζακ τον αγαπημένο σκύλο της Άννας. Της Άννας Φρόυντ. Της κόρης μου. Το ότι επέμεινες στην παρανοϊκή χροιά της καταδίωξης μας παραπέμπει στις ομοφυλοφιλικές σου τάσεις προς τον Γουάτσον μέσω του κλασικού μηχανισμού της αντίστροφης προβολής που έχω εκθέσει στην περίπτωση του Ράττενμαν. Αλλά δεν είναι αυτά που με έπεισαν ότι είσαι ερωτευμένος".

"τότε τι;" ρωτάει τσαντισμένος ο Σέρλοκ.

"δεν πρόσεξες ότι είμαι ντυμένος Μπομπ Σφουγγαράκης".



"τσίμπα ένα αρχίδι" ή
"O ξεκατινιασμένος και ποταπός χορός της νίκης του Φρόυντ"
Υπερόπτικ, 2012 (πότε πήγε 12 ρε πούστη)


Χεχεχεχεχεχεχεχε.

Και ο Φρόυντ χορεύει το χορό της νίκης ενώ ο Σέρλοκ ταπεινωμένος μαζεύει ενδείξεις για να τον ξαναταπώσει ενώ ο Υπερόπτικ ενημερώνει το Σαρκάστικ ότι κουρεύτηκε σαν μικρό πουστάκι και έβαψε μαλλί πλατίνα ο γέα, και ότι τον έχει πιάσει η μελαγχολία των μεθεόρτιων και γάμησε τα ρεεεεεεε γύρισα νωρίς ρεεεεεεεεεεεε σταδιάλα αυτά τα αρεοπλάνα μας πάνε μας φέρνουν αλλάααα καταλαβαίνουν τον πόνο μας ρεεε; όχι ρεεεεεεε

Άντε φιλούμπες στας Αθήνας από τας Λονδίνας και

ΞΕΝΥΧΤΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ