Επιστολή του αόρατου άρχοντα μοναχού πατάπτυστου στην αυτού εξοχότητα τον κόμητα της λογικής κ.κ.Χορτέσιο.

Πάνε τώρα μέρες που η επιστολή σας χτυπάει σφυριές στην οντολογική μου κράνα. Δηλαδή τι εννοείτε, δεν υπάρχει λογική;

Σας εκλιπαρώ μάστερ Χορτέσιε, δείξτε κατανόηση στην ανάγκη μου να βλέπω μια συνέχεια, μια γραμμή ή ένα νόημα, ίσως να είμαι ένα ανόητο σκουλήκι κι εγώ που προσπαθεί να αποσπάσει μια μικρή αλήθεια από το πτώμα της ζωής.

Ίσως να είμαι ακόμα πιο ποταπός και το δικαίωμά μου να μιλάω να είναι μάταιη καρφίτσα στη μπουτονιέρα ενός τυχόντος περαστικού, όμως ακόμα μιλάω.

Και το ερώτημα της τρέλας δεν μπορώ να το απαντήσω, ο προσωπικός μου συριγμός όμως ίσως να σας κάνει να δείτε καθαρότερα.

Το ερώτημά μου δεν απαντιέται παρά τη μικρή μου αποτυχία που έπεται, αλλά τουλάχιστον φόρτισα το νόημα όσο μπορούσα σήμερα το απόγευμα με ιδιοπαθείς διφθόγγους και ψιλοξεράσματα, αν αυτό σημαίνει κάτι.

Παρόλα αυτά επιστρέφω στην απορία σας και την ανασκευάζω: το θέμα είναι νομίζω, να απαντηθεί το ερώτημα πώς θα αντέξουμε αυτή τη μικροστιγμή της αντίληψης που είμαστε μασίφ στη σκέψη και στην πράξη μας, για να την παρατείνουμε.

Σας χαιρετώ μετά τιμής και σας εσωκλείω το λινκ.

πατάπτυστος

Καρτεσιανοί διάλογοι μέρος δεύτερο

Πούσαι ρε ρενέ, χλιμίντρισε χαρούμενα ο υπερόπτικ ξαναβρίσκοντας τον παλιό του φίλο ρενέ σε τριήμερη εκδρομούλα νότια της γαλλίας στο αγρόκτημα όπου ο ρενέ ξεκουράζει τη φιλοσοφική γκλάβα του όταν η αμφιβολία του φτάσει στο μάξιμουμ.

Εδώ ρε παιδιά, καλωσήρθατε, καλωσόρισε ο ρενέ τον υπερόπτικ και το σαρκάστικ που σκάσανε μύτη μετά από μια αφηρημένη πρόσκληση την οποία ο αγαπητός φιλόσοφος ήδη είχε λησμονήσει εδώ και τρεις μήνες.

Τι λέει, όλα καλά; πώς πάει η φάση; ρουθούνισαν στο χαλαρό οι υπερόπτικ ψάχνοντας με τα μάτια το μπουφέ με το φαί.

Καλά μωρέ εδώ. 

Τι λέει πώς πάει η αμφιβολία;

Ε, πώς να πάει εδώ, αμφιβάλλουμε χεχεχε έκανε μουδιασμένα ο ρενέ.

Τι έγινε ρε ρενέ, μίζερο σε ακούω.

Ντάααξει μωρέ και η αμφιβολία τώωωρα

Ώπα! Βολεύτηκες ρενέ;

Τι τρέχει ρε ρενέ;

Όχι ρε παιδιά, χεχε είπαμε ντούμπιτο έργκο σούμ χαλαρώστε.

Ε ναι αλλά δε σε βλέπω και πολύ καβλωμένο. Την προηγούμενη φορά που βρεθήκαμε είχες σπάσει πράματα από την ποζεριά.

Ντάξει παιδιά χαλαρώστε. Ηρέμησα ρε, είναι καλοκαίρι. Η φιλοσοφική αμφιβολία είναι για το χειμώνα.

Αα δηλαδή τώρα είσαι σίγουρος ότι υπάρχεις;

Δε σούρχεται να βάλεις φτερά στον κώλο σου και να κάνεις το πουλί στη λαική πια;

Όχι παιδιά, ρε παιδιά, έλεος. Έχω τα οντολογικά μου αλλά το παλεύω καλύτερα. 

Καλά εσύ θα μας τρελάνεις. Την άλλη φορά εμείς σου λέγαμε να χαλαρώσεις, τώρα ρε συ ανησυχώ μήπως φλώρεψες, τι να πώ...

Ναι ρε συ υπερόπτικ πολύ συμβιβασμένος δε σκάει;

Γκάις γκάις γκάις αράξτε. Μην το ψάχνετε άλλο, όλα υπάρχουν.

Πολύ σίγουρος μου φαίνεσαι.

Ρε άμα σου λέω, υπάρχουν.

υπεροπτικ 2013

Περί αφαίρεσης και άλλα δεινά

Το αμείλικτο ερώτημα του σαρκάστικ είχε γατζωθεί εδώ και ώρα στις συνάψεις του υπερόπτικ. Δηλαδή όταν αφαιρούμαι από εδώ, προστίθεμαι αλλού; 

Γιατί ο υπερόπτικ είναι συνέχεια αφηρημένος.

Το θέμα είναι ότι λέξεις όπως αφασία, κάκωση, διάσχιση και πανικός απλά υλοποιούν ένα αρνητικό, δε μου λένε πού είμαι.

Κι αν είμαι μόνο εδώ που είμαι, τότε πώς γίνεται και δεν είμαι ούτε εδώ; 

Κάπου είμαι πάντως, μονολογεί ο υπερόπτικ και ανοίγει τους μεταφυσικούς διαλογισμούς του ντεκάρτ.

Και πέφτει στο χωρίο περί της συστηματικής αυτοεξαπάτησης που ο φιλόσοφος ονομάζει αμφιβολία, και διαβάζει:

“νομίζω θα χρησιμοποιήσω καλύτερα το λογικό μου άμα πάρω την πιο κούκου θέση και κάνω το παν να με εξαπατήσω, και άμα κάνω ότι όλες μου οι σκέψεις είναι λάθος και φανταστικές, μέχρι το σημείο να ζυγίσω τόσο πολύ όλες μου τις προκαταλήψεις, που να μην μπορούν να στρέψουν την κρίση μου ούτε προς τη μία μεριά ούτε προς την άλλη, ώστε η κρίση μου να μην επηρεάζεται από μαλακίες και να μην απομακρύνεται πια από τον ορθό δρόμο που μπορεί να την κατευθύνει στη γνώση της αλήθειας. Γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει κίνδυνος ούτε λάθος σαυτόν το δρόμο, και όσο μπορώ θέλω να ξεφύγω με την αμφιβολία, αφού προς το παρόν το θέμα δεν είναι να λυώσω στην πράξη αλλά να τριπάρω και να γνωρίσω.”

Descartes,R. Méditations Métaphysiques, ed.Flammarion, Paris 1972, p.67. Μτφρ.υπερόπτικ 2013

Με την ευχή να τριπάρουμε και να γνωρίσουμε πορευόμαστε λοιπόν κι αυτό το καλοκαίρι, χωρίς φόβο και κωλοσυντηρητισμούς του πούτσου, ας στυλώσουμε την αμφιβολία στις καρδιές μας και στα μυαλά μας και ας τελειώνουμε με τις φλωριές.

υπεροπτικ 2013

or not

hegels tattoo,2013

δε θα το κανω θεμα

αλλα τις προαλλες που γύρναγα απο ένα λάιβ έσκασαν αυτές οι δυο αφίσες στο μετρό.

μετρό,2013

πρώτη αφίσα καθώς έμπαινα

μετρο 2013

δεύτερη αφίσα καθώς έμπαινα.

καλείται δηλαδή ο λονδρέζος να τοποθετηθεί.

τζαστ σέηνγκ, έτσι το πετάω στο τραπέζι, σε φάση απλά σκεφτείτε το.

κάμινγκ σουν αναλυσάρα γιατί έχουμε τις απαντήσεις κι ας μην καθόμαστε να το κάνουμε αφίσα. αμε

Με ψεκάζουνε.

Δεν εξηγείται αλλιώς τόση γκαντέμια, τόση μιζέρια σαφρακιασμένη, τόσος πόνος και άχθος υπαρξιακό, τόση ανικανότητα και απαλεψιά.

Με ψεκάζουνε οι μεγάλοι παλαιοί με ούρα φώκιας, με ψεκάζουνε οι αρχέγονοι γίγαντες με αβγά και τάληρα, με ψεκάζει και ο θεός ακόμα ο ίδιος και είμαι συνέχεια στη μαστούρα.

Και νάλεγα ότι δε γίνονται πράγματα, γίνονται, και πηδάνε ιδέες, και πηδάει και κάνας φίλος, δεν έχει καμία σημασία, κάνα φαί το τρώμε, ντάξει.

Αλλά αυτή η γαμημένη η ώρα που περνάει και σε λίγο έχουνε περάσει δέκα χρόνια πώς το χωνεύει αυτό η ανθρώπινη ψυχή;

Και δεν υπάρχει και τίποτα, και όλα εδώ θα μείνουνε, και συ εδώ θα μείνεις, σκάσε λίγη ανθρώπινη φιλοδοξία μια φορά το εξάμηνο να διατηρείται νέος και σφριγηλός ο γήινος εγκέφαλος, και μετά αράζεις πάλι στα άστρα. Στα άστρα αδερφές μου, στα άστρα. 

Αχ μοχθείστε κι εσείς παλιοτόμαρα να επιβάλλετε τις ιδέες σας και την αισθητική σας, κάντε ένα καλό χιτάκι με τα ρεφρέν του με τα φώτα του με τα μπαλέτα του, έτσι να κυλάει ο τροχός να κυλάει και η ζωή, να λέμε κάνα τζέρτζελο να γίνεται κάνας χάβαλος να φεύγουμε λιγάκι εκτός να ξαναμπαίνουμε μετά στο τίποτα.

Ροή συνείδησης λέει δε βαζει ο αλλος κανενα σημειο στιξης και τη βρισκει ετσι και του αποκαλυπτεται το οντως ον εκει που κατουραει και τελικα σε ρωταει τι χεζεις; και λες εσυ οτι λαχει και τοτε μπαινεις στη βασιλεια των ουρανών κουράστηκα 

Εκεί σκάνε καρτούν και άγγελοι με βδέλλες να ενυπάρχουν μέσα σου από πάντα γιατί γίνεσαι ένα με το σύμπαν και όλα αυτά κουβαριάζονται στη συνείδηση ενός σκύλου ένα μεσημέρι που δεν ήξερε τι να κάνει και κάθεται και βλέπει το όραμά σου, ουπς άλλαξε κανάλι ο σκύλος σβήσε στην ασημαντότητα χαωμένε μαλάκα πέθανε για πάντα.

Από ένα γκλιμπσ του σκύλου το διανοείσαι;

2013andcounting

REZURRECTION RE MOUNIA

Δεν είναι ανάσταση, είναι επανάσταση, ψιθυρίζει ο κυρ κούνελος στου αυγού τ’αυτί.

Ωπ ωπ μην τα λες αυτά τώρα, παλιά οι λέξεις ήτανε τζάμπα, τώρα θα σ’ακούσει κανείς και θα σε παρεξηγήσει. Λέει το αυγό και κάνει μια κωλοτούμπα.

Ξέρω τι λέω ρε χαζέ. Το ταξικό μίσος πρέπει να το υποδαυλίζουμε, το διάβασα στον αλτουσέρ.

Άσε ρε τι να μας πει και ο τρελός ναούμε τα είδαμε κι αυτουνού τα χαϊρια του.

Αυγό δεν είσαι; μαλακίες θα λες.

Γιατί εσύ κούνελος δεν είσαι; παπαριές θα λες κι εσύ.

Ρε ρίξτο στο θρησκευτικό να ταυτιστεί ο κοσμάκης, άσε το πολιτικό που διχάζει τον κοσμάκη

Ρε είναι το ίδιο

Ε όχι και ακριβώς

Ε ναι αλλά περίπου

Πούτσες ρε δεν έχει καμία σχέση.

Σκέψου ρε μαλάκα, ανάσταση, επ-αν-άσταση

Δηλαδή;

Δηλαδή ΕΠΑAΣΤΑΣΗ.

Τι επάσταση μωρέ, τι βλακείες είναι αυτές.

Επαάσταση ρε. Πώς λέμε κοακόλα. Μάνα πιάσε μια κοακόλα.

Ρε, λαγέ, ξεκίνα μια επάσταση ρε.

ψήσου ψήσου ψησ ψησ ψησ
υπερόπτικ 2013