ερωτικός σουρεαλισμός

και αναρχικός παροξυσμός,

ανακούρκουδος φετιχισμός

ανεύθυνος κατακλυσμός

οι σκύλοι ξαναγίνονται λύκοι 

και η κωλοτρυπίδα

εκτροχιάστηκε
Υπερόπτικ, 2012

Πάσιβ αγκρέσιβ ντιρεκτίβα

Λογόκρινε τον εαυτό σου πρώτος για να μη δώσεις τη χαρά σε κανένα μαλάκα να σε λογοκρίνει. Κούρασε το μαλάκα με αλόγιστη χρήση λογικής μεθοδολογίας. Μετά ανέβα σε ένα άλογο και κάνε το λογιστή.

  Η παρεξήγηση είναι το χόμπι του μαλάκα. Αγάπησε το μαλάκα και εξήγησέ του με το να μην τον παρεξηγείς. Αν σου ζητά εξηγήσεις, να ξέρεις ότι θέλει μόνο παρεξηγήσεις. Αν όντως τον παρεξηγήσεις, δέξου την πληροφορία ότι είσαι και συ μαλάκας.

  Μην ξεκινάς άσχετες μάχες. Βασικά μην ξεκινάς καθόλου μάχες. Αν χρειαστεί να εμπλακείς σε καμία κάντο χωρίς τσαντίλα.

  Επίσης μην πέφτεις ποτέ από τα σύννεφα. Υπολόγιζε ότι η βλακεία είναι απέραντη, και ρεαλιστικά θα ζεις κι εσύ μέσα της. Για πάντα.

  Βάλε στη γκλάβα σου ότι οι ευκαιρίες για άλλες ζωές και άλλους εαυτούς ήταν απλά μια εφηβική ψευδαίσθηση. Η μοναδική ζωή είναι αυτή που ζεις όσο μαλακία κι αν είναι. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί τις δυνατότητες για άλλες ζωές και άλλους εαυτούς.

  Είσαι ένας ελάχιστος κυματισμός στον ποταμό της ιστορίας και του κόσμου. Συνειδητοποίησέ το και κάνε ό,τι είναι να κάνεις χωρίς γκρίνια και χωρίς πολλά λόγια.

  Μάθε ποιος είσαι και τι είσαι σαν να μην είχες ιδέα. Αν καταλάβεις ότι κι εσύ είσαι μαλάκας είσαι σε καλό δρόμο.

  Η ταυτοποίηση του εαυτού συμβαδίζει με την κατασκευή ενός άλλου. Ο άλλος μπορεί να είναι ο μετανάστης, ο χρυσαυγίτης, ο κάγκουρας, ο διανοούμενος και ό,τι «άλλο» σου έχει κάτσει λόγω της θέσης σου στο χαοτικό αρχιτεκτόνημα της λάσπης που λέγεται ύπαρξη, κοινωνία, ό,τι θες. Κατάλαβέ το και διάκρινε δύο επίπεδα:

 Πρώτον, χωρίς τον άλλο εσύ δε θάσουνα αυτός που νομίζεις ότι είσαι. Πες ένα ευχαριστώ στον άλλο.

 Δεύτερον, όσο κι αν φαίνεται αδύνατο και αντιδραστικό, επέμεινε να ακούς τον άλλο και προσπάθησε να σε ακούσει.

  Μην καταστρέψεις τον άλλο. Μίλησε με τον άλλο.

  Η αιώνια πλάνη της σολιψιστικής συνείδησης ίσως σου επιτρέψει να φαντασιωθείς την καταστροφή του άλλου, πράγμα που θα σου επιτρέψει να επεκταθείς και να χτίσεις το εξοχικό των απωθημένων σου στο συνειδησιακό χώρο που καταλάμβανε ο άλλος πριν τον καταστρέψεις. Λάθος. Ο χώρος του άλλου θα καταστραφεί μαζί με τον άλλο, ο δικός σου χώρος δε θα επεκταθεί. Τζάμπα θα μαυρίσεις το κάρμα σου και τελικά θα μείνεις πάλι ίδιος και μαλάκας, μόνος σου.

  Σε περίπτωση αποσυμπίεσης και καθώς πέφτουν οι μάσκες, έχεις εννοείται το δικαίωμα στην αυτοσυντήρηση.

  Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα εμπλακείς σε πόλεμο.

  Ο φόβος είναι άσχετος γιατί θα σε ενημερώσω ότι είσαι σε πόλεμο ήδη λόγω της καταστατικής συνθήκης της ανθρώπινης ύπαρξης «μία είναι η ουσία δεν υπάρχει αθανασία».

  Παρόλα αυτά ποτέ δε θα ξεμείνεις χωρίς επιλογές.

  Αυτό μπορείς να το νιώσεις διακρίνοντας το λεπτό σημειάκι που σε προφυλάσσει από το να ταυτιστείς με το ζώο: έχεις το δικαίωμα στην αυτοσυντήρηση, σημαίνει έχουμε όλοι το δικαίωμα. Συνεχίζουμε να μιλάμε κοινωνικά.

  Η αυτοσυντήρηση πριν γίνει δικαίωμα είναι ένστικτο. Κοινό σε όλη την έμβια ύλη. Άρα αναφαίρετο ή αφαιρούμενο ανάλογα με τις διακυμάνσεις του ζωικού και του ανόργανου κόσμου.

  Επέμεινε στη θέση του δικαιώματος και όχι του ενστίκτου, γιατί πιστεύουμε στον άνθρωπο και στεναχωριόμαστε με το ρινόκερο.

  Η αυτοσυντήρηση πριν γίνει ένστικτο είναι ιδιότητα της ύλης. Κοσμικοί υλοζωιστές και προσωκρατικοί ποιητές μας ειδοποιούν από το κοντρόλ ότι τίποτα δεν πάει χαμένο, ότι τα μποζόνια οι υπερχορδές το ύδωρ και το πυρ τσουβαλιάζονται στο συμπαντικό χρόνο μια έτσι μια αλλιώς, καίγονται και γεννιούνται, υπάρχουν και χάνονται στο ηρακλείτειο πανηγύρι του θεού. Δηλαδή, όλα εδώ θα μείνουνε. Κι αν δε μείνουνε, δεν έχει καμιά σημασία για σένα, ούτε εσύ θα μείνεις.

  Καμία ηθική δεν μπορεί να προκύψει από μια αφηρημένη πίστη. Αλλά επειδή στις ρωγμές της συμπαντικής σιωπής σκάει ο μορφοποιός λόγος, καμία πίστη δεν είναι αφηρημένη.

  Το παραπάνω είναι καταχρηστικό γιατί αρκεί να καταλάβουμε ότι η συμπεριφορά και η ηθική συμπεραίνονται από και αποδεικνύουν την, ύπαρξη κάποιας πίστης. Όχι γνώμης, ιδέας, σκέψης, αλλά πίστης. Γιατί σε αντίθεση με την ενεργό διανοητική διαδικασία που δεν έχει κουρνιάσει ακόμα στην αγκαλιά καμίας βεβαιότητας, η συνειδητή πίστη εκτελεί χρέη άμεσου εαυτού και κάνει το πέρασμα στην πράξη εφικτό. Αν είσαι έτοιμος, σεταρισμένος με το Mindset theoriazwhs.betaXL1, δε θα διστάσεις. Αν το mindset σου είναι απλά μια μεθοδολογία και μια απορία, θα διστάσεις. Καλό είναι να διστάζεις.

  Εκτός εάν στο αντικείμενο της πίστης βάλεις με τη μία ΤΟΝ ΑΛΛΟ.

  Και πιστέψεις στη συντήρηση της ύπαρξης του ΑΛΛΟΥ.

  Τότε είσαι έτοιμος να ενσαρκώσεις μια θετική δράση αν μη τι ΑΛΛΟ.

  Πίστεψε στον άλλο και όχι σε σένα. Εσύ ξέρεις τι μαλάκας είσαι. Ο άλλος είναι ένας διαφορετικός μαλάκας. Μάθε από τον άλλο.

  Δεν είναι ανάγκη να πιστέψεις ούτε στο θεό ούτε στην επανάσταση.

  Πίστεψε στον άλλο και τελείωνε.

"αισιοδοξία στο λονδίνον μέσω παραθύρου"
υπερόπτικ 2012

 

"μήπως είμαι χαζή;” : > τέσσερις και μία συμβουλές για…γυναίκες μόνο

Κοριτσάρες

τέρμα πια το άγχος, η λιπαρότητα, οι τριχωτές μασχάλες και τα μαρουλάκια στα πόδια!!! Ο υπερόπτικ αποκλειστικά για σας, με τέσσερα και κάτι σπέσιαλ έηνσιεντ φιλόσοφι τιπς που θα σας αναδομήσουν την τρίχα από την αρχή και θα σας λύσουν τα…γυναικεία σας υπαρξιακά!!!

Μααα…η αρχαία φιλοσοφία είναι βαρετ....

ΟΟχι!!!!!!! Μην το πεις!!!! Μην το σκεφτείς καν!

εξάλλου οι αρχαίοι έλληνες είναι ιν!

 

Δέκας και ένας λόγοι για να πεις το δημόκριτο….. Τζοβενόκριτο!!!!!!

1) το ήξερες ότι όταν αγχώνεσαι, τότε που ιδρώνεις, και γιαυτό μυρίζεις άσχημα, αν σκεφτείς για ένα λεπτό το απόλυτα στατικό είναι του παρμενίδη σου φεύγουν δέκα στις είκοσι ρυτίδες; το λεπτό;;;; το διανοείσαι;;;;;

 

2)μπορεί να το χωρέσει η γκλάβα σου ότι η μουσική που ακούς στο άηπόντ σου κάποτε θεωρήθηκε από τον πλάτωνα μούφα αντιγραφή της μουσικής που παίζουν οι πλανήτες με τις τροχιές τους όταν κινούνται στον κόσμο;;;;;;; τρρρεεελλλόοοοοοο; την άκουσεςς;;;;;;

3) το ξέρεις ότι μπορείς να ταπώσεις δέκα χρυσαυγίτες το λεπτό αν διαβάσεις πλάτωνα;;;; και ίσως είκοσι το λεπτό αν διαβάσεις θουκυδίδη;;;;;; γουυάαααου, δικέ μου καράφλιασα. Δώσε έμφαση στα περί πολιτεύματος και σκέψου λίγο παραπάνω τι παίζει με τη δημοκρατία. Αναδομεί και τον εγκέφαλο και κερδίζεις χρόνια και χρήμα!!!!!! Και, πίστεψέ με, ο άντρας μπορεί να θέλει τη γυναίκα λίγο κότα, αλλά κότα με πλάτωνα….μπορεί να κάνει και τα χρυσά αυγά!!!! Της δημοκρατίαααςς!!!! Απίστευτο;;

4) σου τη σπάει ο γκόμενός σου που σε ταπώνει με επιχειρήματα και δεν μπορείς να πάρεις το πάνω χέρι στη συζήτηση άρα και στη σχέση;;;; μία είναι η λύση: σοφιστές!!!!! Για να μάθετε να μιλάτε καλά, και να….πληρώνεστε αδρά! Η αυτοκαταστροφική σχετικότητα του σοφιστικού λόγου μπορεί να σε κάνει από μπανάλ σπασαρχίδη μέχρι έναν αληθινό μπέκετ! Δοκίμασέ το κι εσύ. Πού ξέρεις; κι ααααν σου κάτσει;;;;

5) και τέλος, το πρόβλημα της αποτρίχωσης. Γιατί φίλες και φίλη να πρέπει να τσουρομαδιέται και να πονάει η γυναίκα; γαμίδια κοινωνικά πρότυπα. Από τη στιγμή που υπάρχουν όμως τα σεβόμαστε τι να γίνει, και κάνουμε τα δέοντα. Παίρνουμε μια βαθειά ανάσα καιιιιι…..χαλάουα κορίτσια!!!! Είναι το καλύτερο απλά προσοχή να μη βγαίνουν από μέσα μετά οι τρίχες. Κι αν πονάει; ε! Τι μ’αυτό. Οι φίλοι μου οι ελεάτες ας είν καλά. Γιατί με τους ελεάτες….μπορώ να χαλαρώσω! Αρκεί να σκεφτώ το παράδοξο του ζήνωνα για τις τρίχες, και να παραιτηθώ από τα φαινόμενα για χάρη ενός στατικού εξωκοσμικού απέραντου είναι. Σου στρώνει δερματόνι….και φεύγει το τριχόνι!!

Αυτά.

Στο επόμενο, συμβουλές για κολώνιες και γαμήσια για τους άντρες φίλους με τη βοήθεια του λάιμπνιτς.

Να σας αφήσουμε με τη συμβουλή, καλά μυαλά, και να κλείσουμε με την παραδοσιακή αποκρυφιστική προφητεία της ημέρας από τη δεκάτομη εγκυκλοπαίδεια του μπόρχες για ψάρια.

Βάλε σύμπαν βγάλε μύξα, ο κόσμος στέκεται στη θέση του και δε θα πέσει όσο κι αν λαλήσει το βλέμμα της άσπρης τίγρης.

το βλέμμα
υπερόπτικ, 2012

φροσωχρατικός διάλογος

και ο υπερόπτικ απηυδησμένος από τον εσωτερικό του διάλογο θα αναγκαστεί να κάνει εξωτερικό μονόλογο.

αλλά ποιο από τα δύο σαρκάστικ, είμαστε εδώ για κάποιο σκοπό ή μήπως είμαστε εδώ εξαιτίας κάποιας αιτίας;

τι με ρωτάς λοιπόν υπερόπτικ, αν είμαστε εδώ εκούσια ή ακούσια; ή μήπως αν πιστεύω περισσότερο στο ντετερμινισμό ή στην τελεολογία στις προσπάθειές μου να βγάλω νόημα από αυτό που τέλοσπάντων λέγεται ανθρώπινη εμπειρία;

δεν ξέρω κι εγώ ο ίδιος το νόημα της ερώτησής μου σαρκάστικ. περισσότερο όμως σε ρωτάω τι νιώθεις, και όχι τι πιστεύεις.

δύσκολο να σου απαντήσω υπερόπτικ. το πρώτο, δηλαδή αν είμαστε εδώ για κάποιο σκοπό, το νιώθω περισσότερο. αν νιώθω ότι είμαστε εδώ εξαιτίας κάποιας αιτίας, αυτό ίσως να μην μπορώ να το απαντήσω, γιατι μου φαίνεται δύκολο να νιώσω την αιτία.

το σκοπό όμως σαρκάστικ; σου φαινεται πιο εύκολο να τον νιώσεις;

μάλλον ναι υπερόπτικ, με την έννοια ότι έχουμε καθημερινά πολλούς σκοπούς. οπότε νιώθω πώς είναι να έχεις σκοπό. πώς είναι να έχεις αιτία, δεν μπορώ να το πω, εκτός αν με αυτό βέβαια θα απαντούσα στο ερώτημα αν υπάρχει θεός.

και αυτό το ερώτημα δεν το έχεις απαντήσει; εκτός βέβαια αν το θεωρείς πολύ προσωπικό και σε εκνευρίζει η εύκολη χρήση του σε έναν αμφίβολο μπλογκικό διάλογο.

μάλλον το δεύτερο υπερόπτικ. γιατί θα προτιμούσα μια φιλοσοφική από μια θεολογική συζήτηση.

πάσο σαρκάστικ. οπότε πες μου, νιώθεις λοιπόν ότι είμαστε για κάποιον σκοπό εδώ;

ναι υπερόπτικ. παρόλο που δεν μπορώ βέβαια να σου πω ποιος είναι αυτός ο σκοπός.

αλλά τότε πώς μπορείς να ομολογήσεις ότι πρόκειται για σκοπό; αφού δεν μπορείς να το γεμίσεις με περιεχόμενο, γιατί να μην πεις το ίδιο εύκολα ότι είμαστε για μια αιτία που δεν γνωρίζεις;

γιατί υπερόπτικ ο σκοπός χαρακτηρίζεται από την εκπλήρωσή του. βλέπει θετικά στο βέλος του χρόνου. είμαστε για κάποιον σκοπό, τον οποίο δε θα γνωρίζω μέχρι να τον εκπληρώσω κι εγώ. αυτό σημαίνει ότι θα έχω γνωρίσει την αιτία μου. αλλά μέχρι να θεωρήσω το σκοπό αιτία, στο μεσοδιάστημα θα αναγκάζομαι να χαράζω το ίχνος μου στο χρόνο.

αλλά πώς θα καταλάβεις σαρκάστικ ότι εκπλήρωσες το σκοπό σου; κι αν λοιπόν είναι ο σκοπός σου η παλινδρόμηση αυτή μεταξύ του μηδενός και του ενός, δεδομένης της αυθαιρεσίας του θανάτου; γιατί ξέρεις πολύ καλά από τους υπαρξιστές ότι μπορεί να μας πέσει τώρα ένα τούβλο πάνω στο κεφάλι μας εκεί που μιλάμε. και ο σκοπός μας να πρέπει να θεωρηθεί εκ των πραγμάτων εκπληρωμένος. τότε τι; θα είμαστε ποτέ σε θέση να αρθρώσουμε την ταύτισή μας με την αιτία μας ή μήπως αυτό δεν είναι δουλειά δική μας; 

με ρωτάς για την αθανασία της ψυχής κατά βάθος υπερόπτικ.

ναι σαρκάστικ αλλά επιμένω να το λύσουμε φιλοσοφικά. είναι η κατανόηση όντως σημαντική; ή το ασυνείδητο μυαλό μας επωάζοντας το τραύμα του μας δικαιώνει συνέχεια ελλείψει του εαυτού μας σε μια άλλη σκηνή, σφαίρα όπως θες πες το; και τότε τι υπάρχει για να ξεφύγουμε από τον απόλυτο σχετικισμό; αν δεν ξέρω πότε ξέρω, τότε πώς θα ξέρω αν έχω τη δυνατότητα να ξέρω ή όχι;

χα. γνωσιοθεωρία υπερόπτικ. στα χωράφια σου με πας.

ε ναι αλλά με τρώει τι να κάνω.

καλά. θα προσφέρω τη διαίσθησή μου στην υπηρεσία του ερωτήματος ναούμε. αν ξέρω ή όχι είναι το βασικό ερώτημα.

όχι. το βασικό ερώτημα είναι αν έχει σημασία το να ξέρω αν ξέρω ή όχι.

μετά τα δέκα επίπεδα κόβονται οι ερωτήσεις. δεν έχει νόημα έτσι, το ξέρεις ότι το παιχνίδι των μεταγλωσσών καταντάει στον τοίχο του μυστικιστικού κώδικα.

εντάξει δίκιο. αλλά μέχρι δύο επίπεδα μπορούμε να διατυπώσουμε. και μετά κάνουμε απειρία ειδώλών όσο θέλουμε.

και γιατί δύο και όχι τρία;

έτσι το διαλέγω αυθαίρετα, οντολογία, γνωσιοθεωρία. δύο επίπεδα. και ξαναλέω. αν δεν ξέρω πότε ξέρω και πότε όχι, τότε πώς θα ξέρω αν όντως ξέρω εξαρχής;

δεν ξέρεις.

α μπράβο αυτό λέω κι εγώ δεν ξέρω.

ωραία. οπότε;

οπότε πρέπει να μάθω.

τι να μάθεις;

αν μπορώ ή όχι να ξέρω. θέλω να το μάθω. γιατί ποιος άλλος θα μου το πει ή θα μου το μάθει αν όχι ο εαυτός μου; καθότι μόνο εγώ ξέρω τι είμαι, ώστε να μπορώ και να μάθω αν εγώ ξέρω ή όχι. σολιψισμός. οριακά δε δέχομαι ούτε τη συνείδησή σου ως υπαρκτή ξεχωριστά που λέει ο λόγος.

μα έχεις δίκιο που δεν την δέχεσαι υπερόπτικ. αυτή τη στιγμή είμαι ο σαρκάστικ του μυαλού σου δηλαδή πάλι εσύ. 

έστω σαρκάστικ. αν και το ότι υπάρχεις το ξέρω πάρα πολύ καλά.

και πού το ξέρεις;

το ξέρω γιατί θέλω να το βρίσκω συνέχεια. γιατι επίσης μου αντιστέκεσαι, προβάλλοντας τον διαφορετικό σου εαυτό καταρχήν ως σώμα που ούτε σε σένα δεν πειθαρχεί. και το ξέρω γιατί ξέρω ότι κι εγώ ηδη υπάρχω. γιατί υπάρχω ως σώμα  που ούτε σε μένα δεν πειθαρχώ.

μα άμα τα σώματά μας ή το σώμα σου τελοσπάντων είναι αυτό που γράφει τώρα αυτές τις λέξεις, τότε πώς δεν πειθαρχεί; μήπως δεν είσαι μια ενότητα με το πνεύμα που σκέφτεται αυτές τις λέξεις;

είμαι σαρκάστικ. αλλά ενώ το σώμα μου είναι καθισμένο σε μια καρέκλα, το πνεύμα μου το νιώθω διάχυτο παντού, φευγαλέο κι όταν πάω να το πιάσω δεν ξέρω αν το ακούω λεκτικά, αν το ακούω μόνο και μόνο από την πάλη του με την παράλυση και την παράδοση, ή αν το νιώθω σαν εικόνα μόνο, πασπαλισμένη με άσχετες αναμνήσεις σαν φυτευτές μνήμες ανδροειδούς και τεμαχισμένη ανάμεσα σε πράγματα και λέξεις.

χμ. χαμός γίνεται στο κεφάλι σου υπερόπτικ.

μμμμμ.

φλάι μη του δε μούν. ή
μαμά μαμά ένα μιτοχόνδριο
μου μπήκε στο μάτι.
Υπερόπτικ, 2012

Το καινούριο τραγούδι του κραουνάκη

Σαρκάστιιιιιιιιιιιιιικ!!!!!!

Γκάριξε ο υπερόπτικ από το λονδίνο.

Έλααααααααααααα τιιιιιιιιιιιιιιιιι; τό πιασε ο σαρκάστικ από το λος άντζελες.

Ρεεεεεεεεεεεε έγραψα ένα τραγούδιιιιιιιιιι στίχουουουουουυυυυς

Αααααααααααα ε άντε στείλτοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο

Είναι ρεμπέτικο που το λέει η βιτάλη με αποχρώσεις μάλαμα αλκίνοου και ίσως λίγο κραουνάκη στο χειρότεροοοοοοοοοοο δεν ξέρω πώς μούρθε αλλά λέει για τη ζωή μωρέεεεεεεε και για τη φάση δώσε θάρρος στον άλλο, ενίσχυσε το νέο δημιουργό. Σαν το γράμμα του ρίλκε σε νέους ποιητές άμα παιζότανε στο μελωδίαααααααααααααααα

Αααααααααααα ε άντε για να δω

Πάει:


Ράντομνες

Το τίποτα που βγάζει σχήματα
Κάνε στα σύννεφα στοιχήματα
Να πεις τι βλέπεις μπας και το δει και κάνας άλλος

Το τίποτα ξερνάει σήματα
Κάτσε και γράψε πέντε ποιήματα
Να δώσεις αίσθηση να πούμε είσαι μεγάλος

Κι αν δεν σε παίρνει από άποψη ψυχής
Συναισθηματικά άμα είσαι δυστυχής
Και δε σου έρχεται να φύγεις να γουστάρεις να ξεφύγεις

Τότε ρε φίλε άκουσέ το από μας

Γιατί είναι ωραίος είναι ωραίος ο ντουνιάς
Είναι ωραίο το κρασί είν το χασίσι ομορφιά
Μωρέ σου λέω είν ωραίος ο ντουνιάς

Γιατί θα παίζουνε αγάπες
Γιατί έχει κι άλλους επιβάτες
Σ αυτό το πλοίο που το είπανε ζωή

Γιατί οι ξέρες οι μεγάλες
Και οι επίπονες λαχτάρες
Έχουνε μέσα και μια γλύκα αυθεντικιά

Γιατί τα λάθη τα χοντρά
Και τα βαρβάτα μυστικά
Όλοι το ξέρουνε πως είναι ελαφριά

Οπότε άραξε όπως είσαι
Ένα τσιγάρο πιες και σβήσε
ό,τι μαυρίλα έχεις μέσα στην καρδιά

Στο επιτόπιο στην πράξη
Κοίτα νασαι ψιλοεντάξει
Και όλα τ’άλλα χέσε αγνάντευε ψηλά
Και όλα τ’άλλα χέσε αγνάντευε ψηλά
Και όλα τ’άλλα χέσε αγνάντευε ψηλά
Και όλα τ’άλλα χέσε αγνάντευε ψηλά

Αυτό μέχρι να ψοφήσει στο φέηντ άουτ.

Από αυτό το ταπεινό στασίδι του ίντερνετ ο υπερόπτικ δίνει το δικαίωμα στον κραουνάκη που μπορεί να σερφάρει καμια μέρα και να πέσει στο άσχετο από το πουθενά σ’αυτό το μπλογκ, να πάρει ιδέες για νέα τραγούδια, και άμα θέλει να το μελοποιήσει κανένα πρόβλημα. Ούτε καν χρειάζεται να ρωτήσει, το μπλογκ θα χαρεί χαλαρά μια στιγμή αν τυχόν το καταλάβει ποτέ και μετά θα το ξεχάσει.

νύχταααααααα

randomness
hyperoptic 2012